پارابان

تمام مسیرهای ورود آب به باغ را بسته‌اند. به تنه یکی دو درخت توت کنار جوب‌های آب دست می‌کشد. مسیری طولانی را آمده؛ زیر سایه چنار جوانی می‌نشیند. نمی‌داند چه اندازه دیگر باید برود تا بفهمد آب از کجا دیگر راهی به این جوب پیدا نکرده. سایه‌ای روی دیوار روبرویش می‌افتد و تند می‌رود. سر بلند می‌کند. دسته بزرگی از طوطی‌های سبز توی آسمان، مسیر مستقیمی را طرف پایین باغ پرواز می‌کنند.

اعظم برایش گفته بود: «طوطی توی این شهر عزیزه؛ نه برای قشنگیش، برای طوطی خانم، زن بهمن میرزا، که از وقتی پا به خانه حاکم اون روزگار سمنان گذاشت خلق و خوی شوهرش تغییر کرد و مردم آرامش پیدا کردند؛ اما دریغ که عمر آدم‌های خوب اون قدرها هم بلند نمی‌شه.»